Opnieuw getest in augustus 2026! De eerste keer liepen we deze route in oktober 2022, op een bewolkte dag. Nu - in augustus 2026 - hebben we de route op een zonnige dag na een regenbui getest. De relevante foto's van 2022 hebben we behouden en natuurlijk hebben we nieuwe foto's toegevoegd.

Vlakbij Roermond is langs de grens met Duitsland een toegankelijke wandelroute te vinden. De route begint bij Restaurant Rijstal Venhof, op het parkeerterrein. Hier zijn geen gehandicaptenparkeerplaatsen aanwezig. Wanneer je op de Melicker Venweg voorbij het parkeerterrein rijdt kom je iets verderop nog een klein parkeerterrein tegen. Hier is slechts zeer beperkte parkeergelegenheid en de aanwezige gehandicaptenparkeerplaats blijkt ook bij ons tweede bezoek niet heel goed bruikbaar (zie foto). Het voordeel van dit kleine parkeerterrein is wel dat je een heuvel minder in de route hebt. Als er plek is, dan is het mogelijk handig om hier te parkeren.

De route zelf kan zowel linksom als rechtsom worden gevolgd. Ga je rechtsom / tegen de klok in dan is de stijgende helling vrij steil, maar daarna is de afdaling wat geleidelijker. Ga je linksom / met de klok mee dan is het stijgende gedeelte wat minder steil, maar is het afdalende deel juist steiler. Bekijk voor jezelf wat het prettigste is, wij volgden de route met de klok mee. Langs de steile helling zijn overigens een paar rustpunten aangelegd met halfverharding, zodat je even langs de kant van het pad kunt uitrusten.

In het gebied graast soms een schaapskudde. Bij ons eerste bezoek kwamen we deze kudde tegen en liep er een aantal kuddebeschermingshonden bij de schapen. Deze honden zijn er om de wolven bij de schapen weg te houden, ze zijn beslist niet aaibaar! Wanneer je zelf met een hond door het gebied komt dien je je eigen hond kort bij je te houden en niet te dicht in de buurt van de schaapskudde te komen. Toen wij er voor het eerst waren was de schaapskudde achter een hek aan het grazen, maar de kudde kan ook los door het gebied trekken, met de kuddebeschermingshonden daarbij.

Naast de schaapskudde is het gebied ook rijk aan andere diersoorten. Dat komt door de grote afwisseling tussen loof- en naaldbossen, heide, beken en vennen. Deze route komt door zowel bossen als over een heide. Op het deel van de route net voorbij de heide is nog steeds te zien dat hier in 2020 een grote bosbrand heeft gewoed. Van sommige bomen zijn de stammen nog zwart verkoold.

Een deel van de route komt langs een oude spoorlijn. Al in 1879 werd deze spoorlijn in gebruik genomen voor het vervoer van katoen voor de textielindustie in Mönchengladbach en Krefeld, in Duitsland. Toen België zich in 1830 afscheide van Nederland en Luxemburg moest men goederen naar Duitsland kunnen verhandelen. Een eerste spoorlijn werd via de Ardennen aangelegd, maar in 1839 werd het Verdrag van Londen, het Scheidingsverdrag van 1839 getekend. Het nieuwe land België kreeg het recht om een spoorverbinding aan te leggen van Antwerpen naar het Duitse Rijnland, via Nederlands Limburg. Zo werd de spoorlijn van Antwerpen via - Weert, Roermond én Herkenbosch -naar Mönchengladbach aangelegd. Na de aanleg van het eerste spoor werd de lijn al snel voorzien van een tweede spoor, zodat er meer treinen konden rijden. Na de Eerste Wereldoorlog werd het tweede spoor gesloopt, maar toen de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog het spoor nodig hadden werd het tweede spoor opnieuw aangelegd. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd het spoor vernield; maar toen bleek dat de geallieerden het spoor nodig hadden werd de spoorlijn opnieuw aangelegd met twee sporen, waarna na afloop van de oorlog Nederland het tweede spoor weer weghaalde. Het overgebleven spoor bleef nog lang in gebruik voor het vervoer van vrachtwagens per trein. Pas in 1991 werd het deel tussen Roermond en Dalheim voorgoed gesloten.

Ongeveer halverwege de route is een rolstoelvriendelijke picknicktafel geplaatst. Tussen de twee banken is 75 centimeter ruimte over gelaten waardoor je hier met een niet al te brede rolstoel kunt aanschuiven. Aan de kop van de picknicktafel steekt het blad ongeveer 40 centimeter uit waardoor je ook hier kunt aanschuiven. Verder zijn er verschillende bankjes langs de route die bereikbaar zijn, naast enkele bankjes is ook ruimte voor een rolstoel. De route is goed bewegwijzerd. Omdat het landschap heuvelachtig is raden we aan om een begeleider mee te nemen. Op sommige plekken is er wat los zand op het pad te vinden. Dit is in de afgelopen jaren gelukkig niet erger geworden en doordat er onder het zand een stevige ondergrond is, blijft het pad redelijk begaanbaar op deze plekken.

Tot slot zijn er een paar wildroosters in de route, naast beide wildroosters is een hek aanwezig dat geopend kan worden; wel moet je dan door een iets mulle ondergrond heen. De spijlen van de wildroosters zitten ongeveer 3 tot 4,5 centimeter uit elkaar. Om de wildroosters te passeren of via het naastgelegen hek te gaan is een begeleider aan te raden. Daar waar de route zandpaden en ruiterpaden kruist is de route voorzien van betonplaten, zo zijn deze kruisingen goed te doen.

Al met al een mooie route door een mooi natuurgebied.